De bevalling is allemaal een beetje anders gelopen dan ik in gedachten had.
In de nacht van zondag op maandag was ik erg misselijk en had overgegeven. Omdat m'n bloeddruk bij de controle van donderdag wat hoger was, had de VK me gezegd te bellen als ik misselijk zou worden, hoofdpijn zou krijgen en dat soort dingen, dus 's morgens gedaan. Moest ik meteen op controle komen, potje urine mee. Op een of andere manier bedacht ik me dat ik m'n vluchttas maar mee moest nemen.
Bij de verloskundige bleek ik een bloeddruk van 160/100 te hebben (duidelijk te hoog dus) en eiwitten in m'n urine. Meteen door naar het ziekenhuis en daar bloed geprikt, urine gecontroleerd, CTG, echo, de hele mikmak. Puntje bij paaltje: pre-eclampsie en ik moest blijven. Bedrust en er alleen uit voor wassen en plassen. Slik
Later die middag kreeg ik te horen dat er de volgende morgen begonnen zou worden met inleiden. Eerst een speciale gel om ontsluiting te krijgen en daarna vliezen breken en aan het infuus met weeënopwekkers. Nog erger slik.
Na twee dagen gel was er nog niks aan de hand, geen ontsluiting, dus donderdag zou een dagje rust worden. André zou dan even bij z'n werk langsgaan en ik was al visite en puzzelboekjes aan het regelen omdat m'n ouders en zus met man en kind naar een bruiloft zouden gaan in Emmen.
's Avonds ging ik op tijd slapen, tot ik rond 22 uur een 'plop' voelde en daarna nattigheid. M'n vliezen waren spontaan gebroken. André gebeld en die is gelijk gekomen en toen er weeënactiviteit begon, verhuisd naar de verloskamer. Nog een injectie met slaapmedicatie gehad, maar dat werkte maar even, want de weeën werden steeds pittiger. André heeft me er goed dorheen geholpen door mee te puffen en me aan te moedigen. Helemaal geweldig, die man van mij!
Zo tegen half 5 had ik 4 cm ontsluiting. Dat ging de goede kant op.
De familie werd rond half 8 op de hoogte gebracht dat het er dan toch van ging komen. Zus vroeg of ze al moest komen en André zei: doe maar, we zitten op 6 cm.
Even voor 9 uur was Marianne er en de ontsluiting zat al op 8 cm.
Na een echo moest ik maar even op m'n linkerzij gaan liggen en de VK deed toen een bloedtest waaruit bleek dat de baby het moeilijk had.
Kort daarna bleek ik volledige ontsluiting te hebben. Ik schijn zelf gezegd te hebben; Oh, dan hoef ik niet meer te puffen maar mag ik meepersen!
Bij de tweede perswee werd ik verdoofd en bij perwee 3 moest ik alles geven wat ik had, kreeg ik ee nknip en daar werd ons kindje geboren! Een jongetje die de meteen de naam Hidde kreeg.
Het wachten werd op de geboorte van de placenta, maar dat duurde erg lang. Ik werd al voorbereid om hem operatief te verwijderen, maar na bijna 3 kwartier kwam hij toch zelf los. Enige probleem daarna was dat ik veel bloed verloor, bijna een liter. Dat was gelukkig net niet teveel, anders had ik alsnog naar de operatiekamer gemoeten.
Maar alles was nu achter de rug, Hidde was geboren en ik mocht weer terug naar de kraamafdeling om bij te komen van dit bijzondere avontuur, met veel bijzondere dingen: interne CTG's die niet goed werken en 4 keer geplaatst moeten worden, een echo-apparaat waar een kortsluiting in ontstond door een kapotte kabel, een meetapparaat om de verzuring van het bloed te meten werkte niet goed en een afklemschaar die bij plaatsing spontaan in tweeën brak.
Voorlopig nog maar even bijkomen van deze hele ervaring.
Stuur door
Dit is niet OK